گرما نیروی محرکه در فرآیند خشک‌کردن است؛ اگر به گرانول‌ها گرما داده نشود، رطوبت خود را آزاد نمی‌کنند. پلیمرهای جاذب رطوبت (هیگروسکوپیک) تمایل شدیدی به جذب آب دارند و مولکول‌های آب به زنجیره‌های پلیمری متصل می‌شوند. گرما باعث افزایش جنبش مولکول‌ها شده و نیروهایی را که مولکول‌های آب را به زنجیره‌های پلیمری پیوند داده‌اند، تضعیف می‌کند. در دماهای بالاتر از حد مشخص، نیروی اتصال میان مولکول‌های آب و زنجیره‌های پلیمری کاهش می‌یابد و امکان حرکت آزادانه مولکول‌ها فراهم می‌شود که این امر به فرآیند خشک‌شدن کمک می‌کند. رزین‌های غیرجاذب رطوبت، رطوبت را به درون ساختار گرانول جذب نمی‌کنند، با این حال ممکن است رطوبت روی سطح گرانول‌ها تجمع یابد. در چنین شرایطی، اعمال گرما به عاملی مهم برای حذف رطوبت سطحی تبدیل می‌شود.
جریان هوا، گرما یا هوای گرم و خشک را به مواد موجود در قیف خشک‌کن منتقل می‌کند. در مورد مواد غیرجاذب رطوبت (غیرهایگروسکوپیک)، باید هوای گرم را با فشار روی و اطراف گرانول‌ها به جریان انداخت تا رطوبت سطحی آن‌ها گرفته شود. در مورد مواد جاذب رطوبت (هایگروسکوپیک)، باید هوای گرم با نقطه شبنم پایین را با فشار به سمت مواد هدایت کرد تا مولکول‌های رطوبت از زنجیره‌های پلیمری جدا شده و به سطح گرانول‌ها منتقل شوند؛ جایی که جریان هوا رطوبت را با خود می‌برد. حجم هوای خشک باید به اندازه‌ای باشد که بتواند پروفایل دمایی مطلوب را در داخل قیف خشک‌کن ایجاد و حفظ کند. اگر زمان خشک‌شدن چهار ساعت مورد نیاز باشد، باید دمای خشک‌کردن را در تمام این مدت چهارساعته در داخل قیف حفظ کرد. چنانچه حجم جریان هوا کاهش یابد، پروفایل دمایی نیز افت خواهد کرد.
دما و زمان خشک‌کردن را از برگه اطلاعات مواد بگیرید؛ خشک‌کن رطوبت‌گیر (DRYER) برای مواد حساس لازم است و خشک‌کن هوای گرم معمولی کافی نیست.
مواد خشک‌شده دوباره رطوبت جذب می‌کنند؛ حجم قیف را متناسب با مصرف نگه دارید تا مواد مدت طولانی در هوای آزاد نماند.
رگه نقره‌ای مواد همیشه از رطوبت نیست؛ دمای بیش از حد و زمان ماند طولانی مواد در سیلندر هم همین علامت را می‌دهد.
این نکته جنبه آموزشی عمومی دارد. برای تنظیمات دقیق، برگه اطلاعات مواد و دستورالعمل سازنده دستگاه مرجع است.